وهم ِ شهرت بهانه ایم همه
همه ماییم و ما
نه ایم همه
چون نفس می پریم و
می نالیم بسکه بی آشیانه ایم همه
دل خود می خوریم
تا نفس است عالم دام و دانه ایم همه
دل شیشه ها شکست و نکردم صدا بلند
"I use the words you taught me. If they don't mean anything any more, teach me others. Or let me be silent."
Beckett, Endgame
صد نیستان تهی شدم از خود ولی
چه سود؟ هویی نکرد هویی نکرد گردن
از این کوچه ها بلند!
کلفت- نوای دردسر هیچ کس نه- ایم
:در کوچه های خامشی
آواز ما بلند
بیدل! ز بس که منفعل عرض هستی ایم
سر ، می کند عرق ز گریبان ما
بلند
جمعیت اگر خواهی : پیشانی و زانوها
نتوان به دل عشاق افسون رهایی خواند
زین سلسله آزادند
زنجیری گیسوها
صید دو جهان از عدل در پنجه اقبال است،
پرواز،
نمی خواهد شاهین ترازوها
این عالم ِ اندوه است یاران!
طرب اینجا نیست
جمعیت اگر خواهی...
بیدل
بیدل تصحیح استاد خلیلی، هدیه به هندی دوستان
بیدل کسی به معنی لفظم نبــرد پی
تقدیر شهره ام به زبانهای لال کرد
سه سال پیش دو دوره دیوان بیدل چاپ کابل خریدیم، از طریق واسطه ای به
دستمان رسید. سالم و با شیرازه استوار. کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
فقط دو نسخه از چاپ کابل (دپوهنی مطبعه 1342) را داشت که با هر ورق
زدن برگی از کتاب پر پر می شد. دو سه شب قبل از آغاز غربت- نشینی،
سید مهدی اسکن شده غزلیات را بهم داد، که از همین تریبون مراتب تشکرم
را خدمتش اعلام میکنم.
نسخه تصحیح شده توسط استاد خلیلی به زعم اهل فن معتبر ترین نسخه
موجود است. حروف چینی اش به نحوی است که زحمت خواندن ابیات راافزون
می کند اما می شود زود به پاشیدگی عبارات انس گرفت.
بخش غزلیات این نسخه را برای دانلود در اختیار دوستان می گذارم، به
این علت که حیف است چشم و گوش به نسخه های پر عیب بازار بدهند. در
نسخه های بازار به وضوح می توان دید که دوستان بعضی کلملات را "حدس"
زده اند و نیابتاً درون غزل چپانده اند.
بد نیست نگاهی هم به نقدی که محمد کاظم کاظمی بر تصحیح عباسی و
بهداروند نوشته اند بیندازید. می توانید این نسخه را در اختیار دیگر
دوستانتان هم قرار دهید.
نقاش ناله ایم و اثر می کشیم ما
در وصل هم کنار خیالیم
چاره نیست
آیینه ایم و عکس به بر می کشیم، ما
اینجا جواب نامه عاشق تغافل است
بیهوده انتظار خبر
می کشیم ما،
خاک ِ بنای ما به هوا
گرد می کند - بیدل،
هنوز منت پر می کشیم ما
شناورم به امید کرانه ای که ندارم
هزار چاک ِ دل
آغوش چیده ام به تخیل
هواپرست ِ چه گیسوست؟ شانه ای که ندارم
دگر چه پیش توان برد در ادبگه ِ نازش
به غیر ِ آینه بودن :
بهانه ای که ندارم!
بیدل
بیدل
بر حریفان مرگ دشوار است؛ بر من زندگی.
با چنین دردی که باید زیست دور از دوستان، به
که نپسندد قضا
بر هیچ دشمن زندگی
کاش در کنج عدم بی درد سر
می سوختم- همچو شمعم کرد راه مرگ روشن
زندگی
اشتراک در:
نظرات (Atom)